Kendi ölümüm üzerine...

Siz hiç kendi kendinin ölümünü düşünüp sabaha kadar salya sümük ağlayan birini gördünüz mü ya... artık görmeseniz bile okudunuz, o kişi benim. ama nasıl ağlıyorum, en yakınım ölse bu kadar ağlamam.. aklımdan neler neler geçti bir an. Yok ölmüşüm kimseler sesimi duymuyor, ben öldükten sonra insanların arkamdan dediklerini görüyorum ama ne pipilerini kesebiliyorum ne de ağızlarına tükürebiliyorum... 

- iyi çocuk falan değildi, bi kere burnu ahanda götüm kadardı.

- ay deme öyleee. götüne yazık!

- zaten bi cacık olmayacağı belliydi 

- mezarına fare zehri mi döksek yoksa ısırgan otu mu eksek, iyahaha (sinsi gülüş) 

- pintiye bak, azıcık azıcık lahmacun vermiş, etmem ben buna dua falan.

- deme öyle ölmüşün arkasından, ben de sevmezdim garibi ama naaparsın, allah önce salakları alıyor yanına...

- bana borcu vardı 5 lira yaaa

- bir kere bana yanlış kopya vermişti ha

- tabuta sığmış mı o deve kadar vücudu, yoksa özel mi yaptırmışlar?

- ayakları 46 numaraydı yaa, sadece boyunu değil enini de arttırmaları lazımm...

- habire salak saçma resimler çizerdi ha

- sesi de aynı kıçım gibiydi, oh iyiki gitti de ortalık sessizleşti

vs vs vs....

İnsanlar bunları diyor, ben yanlarındayım ama görünmez olmuşum... ne sesimi duyan var ne de beni göre, hisseden. neler neler diyorlarmış arkamdan meğer diye düşünüyorum.

ağlarım ağlarım da en çok buna ağlarım ya, bunları diyecek insanlarla nasıl hala bir iletişim kurabiliyorum diye....